Del cañonazo a la autoayuda: notas sobre violencia de género

Ese día, 25 de noviembre, el ayuntamiento de Vigo había convocado a centros de enseñanza, públicos y privados a celebrar un acto lúdico-reivindicativo con motivo del Día internacional contra la violencia de género (VdG).
Este tablero de libre expresión fue colocado una calle céntrica, para que las y los jóvenes pudieran plasmar su opinión acerca de la violencia de género, sin cortapisas.
La foto del tablón fue tirada a media mañana, por lo que ignoro qué hubiera dado de sí esta tribuna, pero los contenidos no son nada alentadores, ni originales y salvo algún caso, tampoco provocadores; aunque sí ilustrativos, por ejemplo, de la diferente valoración que tienen las chicas y los chicos acerca de la VdG.
Unos simples datos que suscitarían posteriores reflexiones, más pormenorizadas.
Gracias a estas notas, comprobaremos que los chicos salvaguardan la masculinidad de cualquier asomo de machismo. Hablan de los hombres como de los malos de la película; ven los toros desde la barrera.
El violento, los violentos, son seres excepcionales; son malos, la valoración moral prima sobre la idea de justicia.
(un)Hombre que maltrata a una mujer es un cobarde (n.6)
El instinto de posesión tampoco es considerado violencia en los chicos.
Un hombre no maltrata a su mujer. (n.8)
Acusan la superioridad genérica de los hombres sobre las mujeres y sustentan el tópico del respeto sobre el concepto justicia.
Las mujeres también son personas, hay que respetarlas y amarlas (n.12)
Las mujeres sienten el victimismo colectivamente, no son excepcionales y lanzan expresiones exhortativas a sus congéneres (fíjense en el uso de la segunda persona) como estímulo y/o autoayuda.
Yo soy mía (n.1).
Denuncia, basta de humillaciones (n.4)
Vales más de lo que crees (n.14)
Los chicos desvelan una considerable simplicidad léxica, reduciendo el campo semántico del término VdG al sujeto maltratador y al verbo maltratar, algo que indica más que la pobreza de expresión, una deficiente asimilación del asunto que nos ocupa.
¿O será, en el fondo, desinterés, lo que los lleva a repetir sin tino conceptos aprendidos que no repercuten en las mentes propias ni ajenas?
Entre las notas, en grandes tipos (otro aspecto a considerar desde el punto de vista grafológico) dos mensajes que proceden de manos y cerebros más desarrollados: un cañonazo scum
Una recortada por favor (n.10)
Si te levantan la mano, córtasela (n.11)
Resalto, por fin esta nota, a medio camino entre desiderata y consejo de amiga
Eres dueña de tu propio cuerpo
Tú decides cuándo y con quién
Eres libre de vestirte como quieras
tus amigos los eliges tú
No tienen derecho a pegarte (n.13)

Foise co vento, para M.Villota

María Villota

Foto procedente do Newsletter de grafologíauniversitaria.com

Se non fose porque a estas alturas case todo o mundo coñece o triste final de María Villota, ousaría especular sobre o ritmo frenético e inestable da súa caligrafía. Dos seus espazos para coller aire e ao mesmo tempo brindar o xusto oco ás persoas que a precisaban, familiar e profesionalmente falando.

Falaría das súas angustiosas “chimeneas” que ocultaban o seu perpetuo sorriso, o seu optimismo reclacitrante que non permitiu que seguise atada ao chasis do seu bólido, a súa segunda pel.

Este post-lembranza vai para ti.

Se non fose porque nunca estiven sequera preto de ti, nin sequera me teño por devota da Fórmula 1,  diría que o teu afán pola “pole”, non viña marcado polo desexo de poder, ambición malsán, senón por un imperativo xenético. Deixando os puntos e o corpo atrás, te viches envolta nunha voráxine da que non poideches liberarte, obrigándote a abandonar tantas cousas no camiño; en realidade, a toda ti.

Tamén diría que no teu proxecto vital xiraba en torno a vivir o día a día porque coñecías, máis ben intuías, o golpe de macheta final. Prolongaches o teu quefacer durante algo máis dun ano; todo un modelo de xenerosidade.

A túa vida física escapou, o teu “eu etéreo” MMMaría , deixa unha ardora no circuíto no que soñaches competir. A vida non foi un agasallo para ti. Morrer aos 33… amolaríame que alguén especulara con esa fatídica idade. Non barallo eses tópicos, María. Gústame verte como un exemplo vital, unha referencia inda por asimilar nas novas xeracións de rapazas que neste momento elaboran os seus soños.

Creo que xa especulei abondo.

Benvida ao cadro de honor  da historia das mulleres pioneiras. Grazas, voadora princesa de Éboli!.

Mónica Bar. Perita Calígrafa

Opinión: Os “apócrifos” papeis de Bárcenas

No hai nada máis vintage que o libro de Bárcenas. Non hai nada máis desexado para unha perita calígrafa neste momento, que as follas soltas resaltadas en amarelo do saboroso manuscrito do extesoreiro do PP.
Mais a pesar da excitación que poida producir tal caligráfico festín incluso me atrevería a dicir que cos ténues indicios achegados podería a argumentar sobre a autenticidade ou a falsidade dese manuscrito; pero a prudencia e a ética profesional me OBRIGAN a gardar silencio. Silencio en canto aos contidos eo ao rigor científico que deben presidir un informe técnico desa natureza, moi lonxe do cacarexo que divulgan certos medios producindo vergoña allea.
En calquera caso e dado o rebumbio que está a armar o caso de marras, houben de contestar unha morea de preguntas e insinuacións nada habituais nun oficio tan discreto “a la par que” técnico, que esixían pórme a altura das circunstancias.
Entrei a saco sen remorsos contra os mercachifles para emular aquela interesante pasaxe en que Xesús a emprende a zoupadas contra os mercaderes do templo -raro nel, adalide da paz-. Pois ben, contra tanto trapalleir@ desta profesión contestarei que non, que non, que non podo tomarme en serio as análises grafolóxicas que describen ou frivolizan coa personalidade de ninguén. Que nada ten que ver a pericia caligráfica, ou as análises documentais cunha vertente grafolóxica de tinte esotérico, propia de embaucador@s e oportunistas. 
Contáronme que nun programa da cultísima Intereconomía presentouso un suposto “grafólogo” anunciando que Bárcenas tiña problemas de próstata; vaia cráneo privilexiado! Non hai máis que pensar na súa idade. Que diría ese bruxo se non soubese nada do autor do manuscrito? Aí quería eu velo!
A personalidade non “reside” na forma de ningún travesaño, en ningún gancho, en ningún óvalo pinchado, nin en ningún til en maza.
Se nos poñemos así, continúo coa fábula, porque ao D.Luis se lle escapan as filias e as fobias cos grafemas, así pois, averiguei que tanto apreza a “Paco A.C.”, que se iría de sidrinas con el. Que o ten medio enfilado ao “M. Rajoy” a pesar de rendirlle pleitesía; pola contra, aplastaría “á Cospedal” por activa e por pasiva. Por favor… non me vaian tomar en serio 😉
En fin falamos de autenticidade ou falsidade -sobre unha fotocopia?- pericia incómoda desde logo. Aínda máis coa transcendencia do caso, porque o realmente transcendental, caligráfica e ideoloxicamente, é se son certos os contidos. Que mira ti por onde, aplicado a ese falseamento, en lingüística forense, fálase de falsidade ideolóxica. Se Luis “o Cabrón”, como o alcuman, é o chivo expiatorio, desde logo, está pondo ao PP do revés. 
Pensemos que se o mal xa está feito tamén son chegados os tempos de desenmascarar @s defraudadores e apartar a mancha maldita de Lady Macbeth.
Que este caso sirva e teña o alcance necesario para que as barbas de todos os partidos, sindicatos, FUNDACIÓNS viciños se poñan ao clarexo, pola hixiene democrática deste país.

Opinión: Os "apócrifos" papeis de Bárcenas

No hai nada máis vintage que o libro de Bárcenas. Non hai nada máis desexado para unha perita calígrafa neste momento, que as follas soltas resaltadas en amarelo do saboroso manuscrito do extesoreiro do PP.
Mais a pesar da excitación que poida producir tal caligráfico festín incluso me atrevería a dicir que cos ténues indicios achegados podería a argumentar sobre a autenticidade ou a falsidade dese manuscrito; pero a prudencia e a ética profesional me OBRIGAN a gardar silencio. Silencio en canto aos contidos eo ao rigor científico que deben presidir un informe técnico desa natureza, moi lonxe do cacarexo que divulgan certos medios producindo vergoña allea.
En calquera caso e dado o rebumbio que está a armar o caso de marras, houben de contestar unha morea de preguntas e insinuacións nada habituais nun oficio tan discreto “a la par que” técnico, que esixían pórme a altura das circunstancias.
Entrei a saco sen remorsos contra os mercachifles para emular aquela interesante pasaxe en que Xesús a emprende a zoupadas contra os mercaderes do templo -raro nel, adalide da paz-. Pois ben, contra tanto trapalleir@ desta profesión contestarei que non, que non, que non podo tomarme en serio as análises grafolóxicas que describen ou frivolizan coa personalidade de ninguén. Que nada ten que ver a pericia caligráfica, ou as análises documentais cunha vertente grafolóxica de tinte esotérico, propia de embaucador@s e oportunistas. 
Contáronme que nun programa da cultísima Intereconomía presentouso un suposto “grafólogo” anunciando que Bárcenas tiña problemas de próstata; vaia cráneo privilexiado! Non hai máis que pensar na súa idade. Que diría ese bruxo se non soubese nada do autor do manuscrito? Aí quería eu velo!
A personalidade non “reside” na forma de ningún travesaño, en ningún gancho, en ningún óvalo pinchado, nin en ningún til en maza.
Se nos poñemos así, continúo coa fábula, porque ao D.Luis se lle escapan as filias e as fobias cos grafemas, así pois, averiguei que tanto apreza a “Paco A.C.”, que se iría de sidrinas con el. Que o ten medio enfilado ao “M. Rajoy” a pesar de rendirlle pleitesía; pola contra, aplastaría “á Cospedal” por activa e por pasiva. Por favor… non me vaian tomar en serio 😉
En fin falamos de autenticidade ou falsidade -sobre unha fotocopia?- pericia incómoda desde logo. Aínda máis coa transcendencia do caso, porque o realmente transcendental, caligráfica e ideoloxicamente, é se son certos os contidos. Que mira ti por onde, aplicado a ese falseamento, en lingüística forense, fálase de falsidade ideolóxica. Se Luis “o Cabrón”, como o alcuman, é o chivo expiatorio, desde logo, está pondo ao PP do revés. 
Pensemos que se o mal xa está feito tamén son chegados os tempos de desenmascarar @s defraudadores e apartar a mancha maldita de Lady Macbeth.
Que este caso sirva e teña o alcance necesario para que as barbas de todos os partidos, sindicatos, FUNDACIÓNS viciños se poñan ao clarexo, pola hixiene democrática deste país.